Ankara'da Ramazan davulcuları hangi manileri söylüyor?

Başkent Ankara’da Ramazan ayı boyunca görev yapan davulcular, sahur vaktinde geleneksel mani kültürünü yaşatıyor. Altındağ, Keçiören ve Mamak gibi ilçelerde belediyelerden izin alan davulcular, sokak sokak dolaşarak hem vatandaşları sahura uyandırıyor hem de Ankara ağzıyla söyledikleri manilerle mahallelere neşe katıyor. Zabıta ekipleri, izinsiz dolaşanları denetliyor ve belirlenen güzergâh düzenini kontrol ediyor.

ANKARA'DA RAMAZAN DAVULCULARI BELEDİYE İZNİYLE ÇALIŞIYOR

Ankara’da Ramazan davulcusu olmak, rastgele yapılan bir işten çok daha fazlası oluyor; her yıl Ramazan ayından önce ilçe belediyeleri başvuruları alıyor ve liste oluşturuyor. 

Davulcular, kimlik bilgilerini veriyor, çalışacakları mahalleyi seçiyor ve zabıta müdürlüğünden izin belgesi alıyor. Bazı ilçelerde mahallenin muhtarı da listeyi onaylıyor. Ankara’nın geniş caddelerinde, özellikle yüksek katlı sitelerin bulunduğu Keçiören ve Etimesgut bölgelerinde davulculuk daha zor bir görev hâline geliyor, çünkü apartman yoğunluğu fazla olduğu için davul sesi daha geniş alana yayılıyor. 

Davulcular, saat 02.00 ile imsaktan 30 dakika önceye kadar çalışıyor ve bunun dışındaki zamanlarda çalgı çalmaları yasaklanıyor.

MAHALLELERDE ANGARA ŞİVESİ YANKILANIYOR

Ankaralı davulcuların en bilinen özelliği, söyledikleri manilere kendilerine özgü şiveyi eklemeleri oluyor. “Angara bebesi” kültürünü yansıtan mizahi ifadeler, sahura uykulu kalkan vatandaşlara hem nostalji hem eğlence sunuyor. Mahalle kültürünün hâlâ güçlü şekilde yaşadığı Altındağ Kale ve Mamak Kusunlar bölgesi, bu manilerin en otantik duyulduğu noktalar olarak öne çıkıyor. Bu bölgelerde davulcular, önce klasik Ramazan tekerlemelerini söylüyor, ardından Ankara’ya özgü maniler okumaya başlıyor ve gecenin sessizliğinde ritmi yakalıyor.

ANKARA’DA EN ÇOK SÖYLENEN RAMAZAN MANİLERİ HANGİLERİ?

Aşağıda Ankaralı davulcuların en sık söylediği, halk arasında ünlü hâle gelen Ramazan manileri yer alıyor. Tümü sahur vaktinde duyulan gerçek tekerlemelerden derlenmiş örnekler oluyor:

• Angara bebesiyiz, kapınızda sessiziz, sahura kalkın gari, yoksa çok üşürsünüz.

• Kalk Ankaralı kalk, sahura durmak vaktidir, tenceren boş kalmasın, bereket sofraya aktır.

• Mamak yokuş dik olur, sahura kalkmak güç olur, bekleyenin çok olur, uyan komşu uyan!

• Keçiören’in gülü var, sahur vaktinin yolu var, kalkmayanın ne hali var, davulcunun çok sözü var.

• Angara ayaz döver, sahura kalkmayan söver, davulcu mani söyler, kapıları şenlendiriver.

• Ayağımda lastik ayakkabı, davulumda tokmak var, sahura kalkmayan komşu, vallahi çok yazık var.

• Tunus’un ışığı yanıyor, sahur vakti geliyor, Angara’nın delikanlısı davula ritim veriyor.

BAHŞİŞ KÜLTÜRÜ GELENEĞİ ANKARA'DA HALA YAŞIYOR

Ankara’da Ramazan boyunca davulcuların bahşiş toplaması da gelenek olarak devam ediyor. Ancak bahşiş isteme prensibi, İçişleri Bakanlığı genelgesiyle belirlenen sınırlar içinde gerçekleşiyor. 

Davulcular kapı kapı gezip para istemiyor; bunun yerine Ramazan’ın son günlerinde apartman girişlerine kart veya küçük not bırakıyor. Vatandaş bahşiş vermek isterse telefon numarasından iletişime geçiyor veya zarfa koyarak kapıya bırakıyor. Bu yöntem, hem apartman içinde uygunsuz ses çıkmasını engelliyor hem de güvenlik açısından riskleri azaltıyor. Zabıta ekipleri, kapı kapı dolaşıp zorla bahşiş isteyen kişilere idari ceza uyguluyor.

OKUNAN MANİLER RAMAZAN SOKAK KÜLTÜRÜNÜ CANLANDIRIYOR

Davulcuların söylediği maniler yalnızca sahur vaktini değil, Ramazan’ın genel sokak kültürünü de yaşatıyor. Kale İçi, Hamamönü ve Hacı Bayram çevresi bu dönemde sokak etkinlikleriyle hareketleniyor. 

Belediyeler Karagöz-Hacivat gösterileri düzenliyor, meddahlar hikâye anlatıyor ve davulcular etkinliklere ritim katıyor. Sokak lambalarının altında yankılanan maniler, özellikle çocuklar için Ramazan’ın unutulmaz kısmı oluyor. Angara şivesiyle söylenen tekerlemeler, kentin kimliğini ve mizahını bir araya getiriyor.