Avrupa'daki İslam Korkusu Gerçek mi, Yoksa Paranoya mı?

Avrupa siyasetinde İslam eksenli tartışmalar her geçen gün daha sert bir boyuta ulaşıyor. Birçok ülkede halkın önemli bir kesimi İslam'ın Batı değerleriyle örtüşmediğine inanırken, bu toplumsal kaygı aşırı sağ partilerin seçim başarılarını doğrudan etkiliyor. Almanya'da aşırı sağcı AfD partisinin son eyalet seçimlerinde rekor oyla birinci olması ve Fransa'da Marine Le Pen'in başörtüsü yasağı çağrısının geniş destek bulması, kıtadaki siyasi iklimin ne yönde değiştiğini gösteriyor. İngiltere'de ise maskeli grupların Müslüman göçmenlere karşı sokak eylemleri düzenlemesi, İslamofobinin ulaştığı tehlikeli boyutu kanıtlıyor. Economist'in analizine göre uzmanlar bu korkuların temelinde gerçek dışı komplo teorileri yattığını söylüyor.

MÜSLÜMAN NÜFUS VE ENTEGRASYON GERÇEKLERİ

Avrupa'nın İslam tarafından ele geçirileceği ve şeriat hukukunun yerel mahkemelere sızacağı yönündeki korkuların hiçbir somut dayanağı bulunmuyor. Kıta genelinde "polisin dahi giremediği bölgeler" olduğu iddiası asılsız bir efsaneden ibaret. Nüfus istatistikleri incelendiğinde, Avrupa'daki 500 milyonu aşkın toplam nüfusun sadece yüzde 6'sının Müslümanlardan oluştuğu görülüyor. Göçmen ailelerin ilk kuşakta yerel halka oranla daha fazla çocuk sahibi olduğu doğru olsa da, ikinci kuşakla birlikte doğurganlık oranları birbirine yaklaşıyor. Dolayısıyla aşırı sağın diline pelesenk olan "büyük ikame" veya Batı medeniyetinin demografik olarak yok edilmesi gibi teorilerin bilimsel bir temeli bulunmuyor.

Aslında Müslüman göçmenlerin büyük bir çoğunluğu geldikleri ülkelerin geleneklerini yeni vatanlarına dayatmaktansa, yerel kurallara uyum sağlayıp başarılı olmayı hedefliyor. Eğitim verileri de bu uyum sürecini doğruluyor. Örneğin İngiltere'de standart sınavlara giren genç Bangladeşlilerin üniversiteye kayıt oranı yüzde 67 iken, beyaz İngilizler arasında bu oran yüzde 38'de kalıyor. Ana akım siyasette yükselen Müslüman temsilciler, bu entegrasyonun en somut göstergesi olarak kabul ediliyor. İngiltere İçişleri Bakanı ve Londra Belediye Başkanı gibi kritik pozisyonlarda görev alan Müslümanlar, demokratik sistemin içinde aktif rol oynuyor.

İSLAM VE SİYASAL İSLAMCILIK ARASINDAKİ FARK

Analistler, din olan İslam ile siyasi bir ideoloji olan İslamcılık arasında net bir çizgi çekilmesi gerektiğini vurguluyor. Milyonlarca Müslüman barış içinde yaşamayı sürdürürken, küçük ama iyi organize olmuş İslamcı grupların devlet kurumlarına sızma girişimleri yerel düzeyde gerçek bir tehlike yaratıyor. Bu şiddet yanlısı olmayan ancak baskıcı gruplar, ele geçirdikleri okul, cami veya yardım kuruluşları aracılığıyla diğer Müslümanları kendi katı kurallarına uymaya zorluyor.

Bu baskı ortamından en çok zararı ise özgür düşünceli ve eşcinsel Müslümanlar görüyor. Şeriat konseylerinin gayriresmi baskısına maruz kalan ılımlı Müslümanlar, ırkçı görünmekten korkan Batılı yetkililerin kendilerini yalnız bıraktığından şikayet ediyor. Fransa İçişleri Bakanlığı verilerine göre ülkedeki 2 bin 800 ibadethanenin sadece 139'unun bu tür ideolojik gruplarla bağlantılı olması, tehlikenin kıta çapında değil yerel düzeyde olduğunu kanıtlıyor. Ancak hem sol popülist partilerin göç tartışmalarını anında "ırkçılık" olarak yaftalaması hem de sağ popülistlerin bu vakaları bahane ederek tüm Müslümanları hedef göstermesi sorunun çözümünü engelliyor. Uzmanlar, Avrupa'nın geçmişte Katolik ve Yahudi göçmenlerde yaşadığı benzer ahlaki panik süreçlerini aştığı gibi, siyasetin de bu paranoyayı kırarak Müslümanların entegrasyonuna destek olması gerektiğini belirtiyor.