Bazı insanlar için iyi bir hayat yaşamak yetmez; çevresindeki herkesten daha iyi bir hayat yaşamak isterler. Çünkü mesele mutlu olmak değil, başkalarından daha mutlu olmaktır. Sahip olduklarının tadını çıkarmak değil, başkasının sahip olduklarından daha fazlasına sahip olduğunu bilmektir.
İşte tam da bu yüzden, çevrelerinde kendilerinden daha iyi yaşayan birini gördüklerinde içlerinde bir şeyler huzursuzlanmaya başlar. Birinin giyimi, gittiği yerler, sahip oldukları, çocuklarının başarıları… Normal şartlarda kimsenin hayatını etkilememesi gereken ayrıntılar, bir anda kişisel bir meseleye dönüşür. Başkasının hayatındaki güzellik, kendi hayatlarında bir eksiklikmiş gibi hissettirir.
Ve insanın içindeki bazı duygular, ne kadar gizlenmeye çalışılsa da bir yerde kendini ele verir.
Ansızın verilen ölçüsüz tepkilerde, gereksiz çıkışlarda, anlamsız rekabetlerde… Bazen ortada bu kadar büyük bir tepkiyi açıklayacak hiçbir şey yoktur. Çünkü görünen sebep, asıl sebep değildir. İnsan çoğu zaman karşısındakine değil, onun kendisinde uyandırdığı duyguya tepki verir.
Hırs, insanın aklını gölgelediğinde yalnızca huzurunu değil, muhakemesini de elinden alır. Bir zamanlar önemsemediği şeyleri mesele etmeye, başkasının sevincinde kusur aramaya, kendi hayatını güzelleştirmek yerine başkasının hayatını sorgulamaya başlar. Daha kötüsü, zamanla bu duyguyu kendine bile itiraf edemez. Çünkü insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesi, başkasına kusur bulmasından çok daha zordur.
Oysa gerçekten mutlu bir insanın herkesten daha iyi yaşadığını kanıtlamaya ihtiyacı yoktur. Bir başkasının güzelliği onun güzelliğinden eksiltmez, bir başkasının başarısı kendi başarısını değersizleştirmez. Çünkü huzurunu başkalarının hayatına göre ayarlamayan insan, kimsenin mutluluğunu kendisine karşı verilmiş bir mesaj gibi okumaz.
Burada sözünü ettiğim, her şeye sahip olduğu için mutlu olan insanlar da değil. Hayatın eksiklerini, hayal kırıklıklarını, yetişemediği şeyleri bilen ama yine de başkasının sahip olduklarına düşmanlık beslemeyen insanlar… Mutluluğu kusursuz bir hayatta değil, kendi hayatıyla kurduğu ilişkide bulanlar.
Çünkü insanın sahip oldukları kadar, sahip olamadıklarıyla kurduğu ilişki de karakterini belirler.
Belki de bazı insanların asıl yoksunluğu para, imkân ya da fırsat değildir. Başkasının iyiliğini bir tehdit olarak görmeden yaşayabilme becerisidir. Ne kadarına sahip olurlarsa olsunlar, gözleri hep bir başkasının hayatında kaldığı sürece kendi hayatları onlara hiçbir zaman yeterli gelmeyecektir.
Üstelik bu yarışta insanın kaybettiği ilk şey, çoğu zaman kendisidir.
Ben insanın nasıl yaşadığından çok, başkasının nasıl yaşadığı karşısında neye dönüştüğüne bakıyorum. Çünkü karakter, yalnızca işler yolundayken gösterilen tavırda değil, bir başkasının senden daha iyi durumda olduğunu düşündüğünde verdiğin tepkide de saklıdır.
Herkesin hayatında senden daha fazlasına sahip biri olacak. Daha güzel giyinen, daha çok gezen, daha başarılı olan, daha çok kazanan… Dünyanın düzeni böyle. Bunu bir türlü kabullenemeyen insanın ömrü, bitmeyecek bir yarışın içinde geçer.
Oysa insan bazen başını kaldırıp kendine şu soruyu sormalı: Ben gerçekten güzel bir hayat mı yaşamak istiyorum, yoksa güzel yaşadığımı başkalarına kanıtlamak mı?
Çünkü ikisi aynı şey değil.
Ve belki de gerçek mutluluğun en sessiz işareti şudur: Başkasının hayatına baktığında kendi hayatından şüphe duymamak.
Hırsınız sizi her zaman ele verir. Bazen bir bakışta, bazen yersiz bir sözde, bazen de hiç gereği yokken gösterdiğiniz bir tepkide… Siz ne kadar gizlemeye çalışırsanız çalışın, içinizde büyüttüğünüz o bitmeyen yarış bir yerden kendini belli eder.
Çünkü insanın gerçek karakteri, yalnızca sahip olduklarında değil, başkasının sahip oldukları karşısında gösterdiği tavırda da ortaya çıkar.
Belki de artık başkalarının hayatını bu kadar yakından izlemekten vazgeçip kendimize dönmenin zamanıdır. Kimin ne giydiğini, nereye gittiğini, ne yaşadığını hesaplamadan; kimseyle yarışmadan, kimseye bir şey ispatlamak zorunda kalmadan…
Çünkü insanın en büyük kazanımı, herkesten daha iyi bir hayat yaşamak değil, kendi hayatını başkasının hayatına bakarak eksiltmemeyi öğrenmektir.
Başkalarının hayatıyla uğraşmaktan kendi hayatınıza yetişemiyorsanız, belki de kaybettiğiniz şey sandığınızdan çok daha fazlasıdır…
Burçak 