Kalbinde bir galaksi dolusu yıldız taşıyan birinin ışığını çalamazsın.
Çünkü bazı insanlar parlamayı öğrenmez; onlar ışıkla doğarlar. Hayat onları kırar, sınar, bazen en karanlık koridorlardan geçirir ama içlerinde taşıdıkları o ışığa dokunamaz. Dışarıdan bakıldığında güçlü görünürler, oysa güçleri hiç düşmemelerinden değil, her düştüklerinde içlerindeki yıldızları yeniden bulabilmelerindendir.
İnsan bazen başkasının ışığından rahatsız olur. Onu küçültmeye, değersizleştirmeye, gölgede bırakmaya çalışır. Çünkü kendi karanlığıyla yüzleşmek yerine başkasının aydınlığını suçlamak daha kolaydır. Ama ışık böyle bir şey değildir; paylaşılınca azalmaz, görmezden gelinince kaybolmaz, inkâr edilince sönmez.
Bazı ruhlar vardır; sessizce parlar. Bir odaya girdiklerinde fark edilmek için çabalamazlar ama varlıkları hissedilir. Çünkü onların taşıdığı şey güzellikten, başarıdan ya da insanların alkışından daha büyüktür. Onlar hayatın içinden geçerken kalplerinde umut, sevgilerinde cesaret ve yaralarında bilgelik taşırlar.
Bu yüzden kimsenin gölgesinden korkma. Gölgeler yalnızca bir ışığın varlığında ortaya çıkar. Ve sen, içinde bir galaksi taşıyorsan, bırak konuşsunlar, bırak görmezden gelsinler, bırak anlamasınlar… Çünkü yıldızların kendini kanıtlamaya ihtiyacı yoktur. Onlar sadece parlar.
Bu satırlar bir uzman görüşü değil, anlamaya çalışan bir zihnin notlarıdır.
Bir sonraki yazıda buluşmak dileğiyle….