Hayatın en ağır sınavları büyük felaketlerle başlamaz. Çoğu zaman küçük hayal kırıklıklarıyla başlar. Bir söz, bir ihanet, karşılıksız bırakılmış bir emek… İnsan önce incinir, sonra kabuk bağlar. Farkına varmadan da o kabuğu karakteri sanmaya başlar.
Zamanın en tehlikeli yanı yaşlandırması değildir; alıştırmasıdır. Haksızlığa, vefasızlığa, kabalığa, çıkar ilişkilerine alışan insan, bir süre sonra bunları hayatın değişmez gerçeği kabul eder. İşte asıl kırılma noktası tam da buradadır. Çünkü kötülük, çoğu zaman bizi mağdur ederek değil, kendine benzeterek kazanır.
İyilikten vazgeçenlerin büyük kısmı kötü doğmadı. Yoruldular. Güvenmekten vazgeçtiler, affetmeyi zayıflık sandılar, merhameti kaybetmemek için değil; daha az incinmek için kalplerini kapattılar.
Oysa insanın değeri, başına gelenlerle değil; başına gelenlerden sonra neye dönüştüğüyle ölçülür.
Herkes sevebilir, seviliyorken…
Herkes cömert olabilir, elindeyken…
Herkes gülebilir, hayat istediği gibi giderken…
Asıl karakter, şartlar değiştiğinde ortaya çıkar. Kırılmış bir kalbin hâlâ nezaket gösterebilmesi, aldatılmış bir insanın dürüst kalabilmesi, haksızlığa uğramış birinin adaleti savunabilmesi… Bunlar tesadüf değil, iradenin eseridir.
Bugün dünyanın en büyük problemi kötülüğün varlığı değil; iyiliğin ömrünün kısalmasıdır. İnsanlar kötü oldukları için değil, iyi kalmanın yükünü ağır buldukları için değişiyor.
Hayat, günün sonunda bize kaç kez düştüğümüzü sormayacak. Düşerken elimizden neleri bıraktığımızı soracak…
Vicdanımızı…
Merhametimizi…
İnsanlığımızı…
Bazı yenilgiler alkışlar arasında yaşanır. Bazı zaferler ise sessizdir. Kimsenin görmediği bir anda öfkeye teslim olmamak, kimsenin bilmediği bir iyiliği karşılık beklemeden yapmak, kırılmış olmasına rağmen başkasını kırmamayı seçmek…
İnsan bazen en büyük zaferini, kimsenin fark etmediği anlarda kazanır.
Hayatın en büyük sınavı ayakta kalmak değildir.
İnsan kalarak ayakta kalabilmektir.
Yazılanlar bir gerçeğin son sözü değil; düşünmeye açılmış küçük bir pencere. Aynı manzaraya bakan herkes farklı şeyler görebilir. Konuşmaya, tartışmaya ve birlikte düşünmeye devam etmek dileğiyle… Bir sonraki yazıda görüşmek üzere…