Çocukken sorarlar:
“Büyüyünce ne olacaksın?”
Doktor mu?
Öğretmen mi?
Mühendis mi?
Pilot mu?
Sanki büyümek, önümüze konmuş seçeneklerden birini işaretlemekmiş gibi…
Oysa kimse çocuğa şunu sormaz:
“Büyüdüğünde nasıl biri olmak istiyorsun?”
Çünkü büyümek, yalnızca bir meslek edinmek değildir.
Bir insanın aynı hikâyeyi üçüncü kez anlatmasına rağmen onu gerçekten dinlemektir.
Bir arkadaşının “iyiyim” derken gözlerinin başka bir şey söylediğini fark etmektir.
Bir çocuğun sana gösterdiği resmi, onun dünyasında ne kadar önemli olduğunu bilerek incelemektir.
Bir garsonun getirdiği tabağın yanında, yüzündeki yorgunluğu da görebilmektir.
Birinin adını hatırlamaktır.
Hata yaptığında özür dilemektir.
Sana yapılanı, senden daha güçsüz olana yapmamaktır.
Ve bazen hiçbir şey söylemeden, birinin yanında oturabilmektir.
Kimse bunları CV’ye yazmıyor.
Kimse bir iş görüşmesinde, “İnsanların yanında kendilerini güvende hissetmelerini sağlayabiliyor musun?” diye sormuyor.
Ama hayat ilerledikçe anlıyoruz:
İnsanı insan yapan şeylerin çoğu, başarı hanesine yazılmıyor.
Bize çocukken hayatı anlatırken başarıyı öğretiyoruz.
“Çok çalış.”
“İyi bir mesleğin olsun.”
“Para kazan.”
“Güçlü ol.”
Bunların hepsi önemli.
Fakat asıl mesele, bütün bunlara sahip olurken kalbimizi kaybetmemek.
Çünkü dünya büyüdükçe bize başka şeyler de öğretiyor.
Kazanmayı.
Yarışmayı.
Kendimizi korumayı.
Öne geçmeyi.
Ve insan, bütün bunları öğrenirken fark etmeden sertleşebiliyor.
Gerçek büyümek tam da burada başlıyor:
Dünya seni sertleştirirken inceliğini koruyabilmek.
Haklı olduğunda karşındakini küçük düşürmemek.
Birinin senden daha başarılı olmasını kendi başarısızlığın saymamak.
Senden sonra gelecek insan için kapıyı açık tutmak.
Sana özür dilemek için gelen birinin yüzündeki mahcubiyeti görüp, o anı daha da zorlaştırmamak.
Bir başkasının sevincine, içinde hiçbir şey eksilmeden sevinebilmek.
Büyümek, bunları fark etmektir.
Bir gün annenin yorulduğunu, babanın yaşlandığını, çocukların sandığından çok daha fazla şey hissettiğini anlamaktır.
Hayatın bize öğrettiği en zor şeylerden biri de şudur:
Herkesin kendi içinde taşıdığı, bizim hiç bilmediğimiz bir hikâyesi vardır.
Bu yüzden biraz daha az yargılamak, biraz daha çok anlamaya çalışmak gerekir.
Çocuklara yıllardır “Ne olacaksın?” diye soruyoruz.
Oysa sorunun kendisini değiştirmeliyiz.
“Nasıl biri olmak istiyorsun?”
Çünkü sonunda hepimiz mesleklerimizden, unvanlarımızdan, kazandıklarımızdan soyunup aynı yere varacağız.
Ve geriye;
birinin yanında kendini güvende hissetmesi,
bir yarayı daha derinleştirmemiş olmak,
bir çocuğun hatırladığı güzel bir yetişkin olmak,
yaşlı birinin yüzünde bıraktığımız küçücük bir tebessüm,
hiç tanımadığımız birinin hayatına dokunan küçük bir iyilik kalacak.
Hayatın ölçüsü hiçbir zaman ne kadar yükseldiğimiz değildi.
Kaç insanın hayatına iyi geldiğimizdi.
O yüzden bir gün bir çocuk bize yine:
“Büyüyünce ne olacağım?” diye sorsa…
Cevabını hemen vermeyelim.
Çünkü ne olacağını zaman gösterecek.
Ama ona şunu söyleyelim:
Ne olursan ol…
Birinin yanında kendini eksik hissettirme.
Bir kalbi kırdığında tamir etmeyi bil.
Sevildiğini hissettirmeyi unutma.
İyiliği kimse görmediğinde de yap.
Ve ne kadar büyürsen büyü,
dünyaya hâlâ şaşırabilecek kadar çocuk,
başkasının acısını anlayabilecek kadar insan kal.
Çünkü sonunda mesele ne olduğun değil.
Senden sonra insanların içinde ne kaldığı.
“Büyüyünce ne olacaksın?”
Doktor mu?
Öğretmen mi?
Mühendis mi?
Pilot mu?
Sanki büyümek, önümüze konmuş seçeneklerden birini işaretlemekmiş gibi…
Oysa kimse çocuğa şunu sormaz:
“Büyüdüğünde nasıl biri olmak istiyorsun?”
Çünkü büyümek, yalnızca bir meslek edinmek değildir.
Bir insanın aynı hikâyeyi üçüncü kez anlatmasına rağmen onu gerçekten dinlemektir.
Bir arkadaşının “iyiyim” derken gözlerinin başka bir şey söylediğini fark etmektir.
Bir çocuğun sana gösterdiği resmi, onun dünyasında ne kadar önemli olduğunu bilerek incelemektir.
Bir garsonun getirdiği tabağın yanında, yüzündeki yorgunluğu da görebilmektir.
Birinin adını hatırlamaktır.
Hata yaptığında özür dilemektir.
Sana yapılanı, senden daha güçsüz olana yapmamaktır.
Ve bazen hiçbir şey söylemeden, birinin yanında oturabilmektir.
Kimse bunları CV’ye yazmıyor.
Kimse bir iş görüşmesinde, “İnsanların yanında kendilerini güvende hissetmelerini sağlayabiliyor musun?” diye sormuyor.
Ama hayat ilerledikçe anlıyoruz:
İnsanı insan yapan şeylerin çoğu, başarı hanesine yazılmıyor.
Bize çocukken hayatı anlatırken başarıyı öğretiyoruz.
“Çok çalış.”
“İyi bir mesleğin olsun.”
“Para kazan.”
“Güçlü ol.”
Bunların hepsi önemli.
Fakat asıl mesele, bütün bunlara sahip olurken kalbimizi kaybetmemek.
Çünkü dünya büyüdükçe bize başka şeyler de öğretiyor.
Kazanmayı.
Yarışmayı.
Kendimizi korumayı.
Öne geçmeyi.
Ve insan, bütün bunları öğrenirken fark etmeden sertleşebiliyor.
Gerçek büyümek tam da burada başlıyor:
Dünya seni sertleştirirken inceliğini koruyabilmek.
Haklı olduğunda karşındakini küçük düşürmemek.
Birinin senden daha başarılı olmasını kendi başarısızlığın saymamak.
Senden sonra gelecek insan için kapıyı açık tutmak.
Sana özür dilemek için gelen birinin yüzündeki mahcubiyeti görüp, o anı daha da zorlaştırmamak.
Bir başkasının sevincine, içinde hiçbir şey eksilmeden sevinebilmek.
Büyümek, bunları fark etmektir.
Bir gün annenin yorulduğunu, babanın yaşlandığını, çocukların sandığından çok daha fazla şey hissettiğini anlamaktır.
Hayatın bize öğrettiği en zor şeylerden biri de şudur:
Herkesin kendi içinde taşıdığı, bizim hiç bilmediğimiz bir hikâyesi vardır.
Bu yüzden biraz daha az yargılamak, biraz daha çok anlamaya çalışmak gerekir.
Çocuklara yıllardır “Ne olacaksın?” diye soruyoruz.
Oysa sorunun kendisini değiştirmeliyiz.
“Nasıl biri olmak istiyorsun?”
Çünkü sonunda hepimiz mesleklerimizden, unvanlarımızdan, kazandıklarımızdan soyunup aynı yere varacağız.
Ve geriye;
birinin yanında kendini güvende hissetmesi,
bir yarayı daha derinleştirmemiş olmak,
bir çocuğun hatırladığı güzel bir yetişkin olmak,
yaşlı birinin yüzünde bıraktığımız küçücük bir tebessüm,
hiç tanımadığımız birinin hayatına dokunan küçük bir iyilik kalacak.
Hayatın ölçüsü hiçbir zaman ne kadar yükseldiğimiz değildi.
Kaç insanın hayatına iyi geldiğimizdi.
O yüzden bir gün bir çocuk bize yine:
“Büyüyünce ne olacağım?” diye sorsa…
Cevabını hemen vermeyelim.
Çünkü ne olacağını zaman gösterecek.
Ama ona şunu söyleyelim:
Ne olursan ol…
Birinin yanında kendini eksik hissettirme.
Bir kalbi kırdığında tamir etmeyi bil.
Sevildiğini hissettirmeyi unutma.
İyiliği kimse görmediğinde de yap.
Ve ne kadar büyürsen büyü,
dünyaya hâlâ şaşırabilecek kadar çocuk,
başkasının acısını anlayabilecek kadar insan kal.
Çünkü sonunda mesele ne olduğun değil.
Senden sonra insanların içinde ne kaldığı.