Bazen insanın hiçbir şeyi yoktur aslında.
Evi yerindedir.
Çocukları sağlıklıdır.
İşi vardır.
Sevdikleri yanındadır.
Hatta uzun zamandır istediği bazı şeylere bile kavuşmuştur.
Ama yine de içinden bir ses, “Ben çok yoruldum,” der.
Ve insan en çok da buna şaşırır.
Neden yoruldum?
Çünkü artık yalnızca yaptıklarımız yormuyor bizi. Yapmak zorunda olduklarımız, yetişmeye çalıştıklarımız, herkese karşı iyi görünme çabamız, cevap vermek zorunda hissettiğimiz mesajlar, kaçırmaktan korktuğumuz fırsatlar, sosyal medyada gördüğümüz hayatlar ve kendimizden beklediklerimiz de yoruyor.
Sabah gözümüzü açıyoruz, daha yataktan kalkmadan dünyaya yetişmeye başlıyoruz.
Birinin mesajı bekliyor.
Bir iş bekliyor.
Bir çocuk “Anne!” diye sesleniyor.
Bir telefon bildirimi düşüyor.
Birileri bir yerlere gitmiş.
Birileri bir şey başarmış.
Birileri kilo vermiş.
Birileri evini yenilemiş.
Birileri yeni bir iş kurmuş.
Birileri evlenmiş.
Birileri boşanmış ama yeniden çok mutlu olmuş.
Birileri hayatını değiştirmiş.
Biz ise kahvemizi içerken kendi hayatımızı başkalarının hayatıyla kıyaslarken buluyoruz kendimizi.
Sonra da neden mutsuz olduğumuzu düşünüyoruz.
Belki de mutsuz değiliz.
Sadece sürekli eksik hissettiriliyoruz.
Eskiden hayatımızı komşumuzla kıyaslardık. Şimdi dünyanın dört bir yanından milyonlarca insanın hayatı cebimizde.
Ve hiçbiri bize kendi hayatını göstermiyor aslında.
Herkes hayatının seçilmiş birkaç dakikasını gösteriyor.
Ama biz kendi hayatımızı, bütün kusurlarıyla, bütün dağınıklığıyla, bütün başarısızlıklarıyla yaşıyoruz.
Başkasının en güzel on saniyesini alıp kendi hayatımızın en zor gününün yanına koyuyoruz.
Sonra da kendimizi yetersiz buluyoruz.
Belki de biraz durmamız gerekiyor.
Her şeyi yetiştirmek zorunda olmadığımızı kabul etmemiz gerekiyor.
Her yaşta başka bir şey başarmak zorunda değiliz.
Otuzunda başka, kırkında başka, ellisinde başka bir hayat yaşamamız gerektiğini söyleyen görünmez bir takvim yok.
Bazen sadece iyi bir anne olmak istersin.
Bazen iyi bir eş.
Bazen iyi bir evlat.
Bazen hiçbir şey olmak istemezsin.
Sadece sessizce oturup çayını içmek istersin.
Ve bunun da hayatın içinde bir karşılığı olmalı.
Çünkü bize sürekli “daha fazlasını yap” denildi.
Daha çok çalış.
Daha güzel görün.
Daha çok kazan.
Daha çok gez.
Daha sağlıklı yaşa.
Daha iyi anne ol.
Daha iyi baba ol.
Kendine zaman ayır.
Kitap oku.
Spor yap.
Meditasyon yap.
Kariyer yap.
Çocuklarına kaliteli zaman ayır.
Arkadaşlarını ihmal etme.
Eşinle ilişkin üzerinde çalış.
Ama bütün bunları yaparken de sakın yorulma!
İşte galiba asıl mesele burada.
İnsan hayatını yaşamaktan değil, hayatını doğru yaşayıp yaşamadığını sürekli kontrol etmekten yoruluyor.
Belki de artık bazı şeyleri başarısızlık olarak görmeyi bırakmalıyız.
Bugün evi toplamadıysan dünyanın sonu değil.
Bugün çocuğuna sabrın yetmediyse kötü bir anne değilsin.
Bugün çalışmak istemediysen tembel değilsin.
Arkadaşına cevap vermeyi unuttuysan kötü bir arkadaş değilsin.
Bir şeyi yarım bıraktıysan başarısız değilsin.
Her gün güçlü olmak zorunda değilsin.
Çünkü hayat, Instagram’da gördüğümüz gibi sürekli yükselen bir grafik değil.
Bazen düşeriz.
Bazen dururuz.
Bazen hiçbir şey yapmayız.
Sonra bir sabah yeniden başlarız.
Belki de büyümek biraz da bunu kabul etmektir.
Her gün kendimizin daha iyi bir versiyonu olmak zorunda değiliz.
Bazı günler sadece kendimiz olarak kalabilsek yeter.
Çünkü hayatın sonunda kim daha çok iş yaptı, kim daha güzel yaşadı, kim daha çok gezdi, kim daha başarılı oldu diye bir puan tablosu açılmayacak.
Geride kalan şey, muhtemelen kaç tane mükemmel gün yaşadığımız değil;
kaç gün gerçekten kendimiz gibi yaşayabildiğimiz olacak.
O yüzden bugün biraz yavaşlayalım.
Telefonu biraz daha erken bırakalım.
Bir kahveyi soğutmadan içelim.
Çocuğumuzun anlattığı anlamsız hikâyeyi gerçekten dinleyelim.
Sevdiğimiz birine “Seni seviyorum” diyelim.
Bir şeyi yetiştiremeyelim.
Birilerini memnun etmeyelim.
Ve mümkünse kendimize de biraz anlayış gösterelim.
Çünkü belki de ihtiyacımız olan şey yeni bir hayat değildir.
Belki sadece elimizdeki hayatın içinde biraz daha fazla kendimize yer açmaktır.
Ve belki yıllardır aradığımız o “daha iyi hayat”,
sandığımız kadar uzakta değildir.
Belki de sadece biraz durduğumuzda,
zaten içinde olduğumuzu fark edeceğiz…