Anne olunca bazı şeylerin bir gün biteceğini bilirsin ama ne zaman olduğunu fark etmezsin.
Çünkü bitişler sessiz olur.
Bir gün koşarak kucağına gelmeyi bırakır.
Kapı açıldığında ayak seslerini dinlersin ama o ses sana doğru koşmaz artık.
“Anne!” diye bağırarak sarılmak yerine, odasına geçer.
Gece korktuğunda yanına gelmeyi bırakır.
Eskiden uykusundan sıçrayıp yatağına sığındığı geceler vardır.
Şimdi korksa bile yalnız kalmayı, güçlü durmayı seçer.
Oysa senin yanın hâlâ en güvenli yerken…
Eve geldiğinde seni aramayı bırakır.
Eskiden ilk bakışı seni bulurdu.
“Anne geldim” demeden ev tamamlanmazdı.
Şimdi ise çantası bir köşeye bırakılır, sesler başka odalardan gelir.
Büyüdükçe çocuklar, bazı şeyleri fark ettirmeden bırakır.
Ama anneler fark eder.
Çünkü anne kalbi, eksilen her alışkanlığı tek tek sayar.
Ve sen anlarsın ki büyümek;
sadece boy uzaması değil,
annelerden yavaş yavaş ayrılmayı öğrenmektir
Biz anneler ise,
koşarak gelinen kucakları,
gece yarısı korkularını,
eve girince aranan yüzleri
kalbimizin en derin yerine koyup saklarız.
Çünkü bazı şeyler biter,
ama annelikte özlemek hiç bitmez.