Kış geldi mi biz kalın montlarımızı çıkarır, kombinin derecesini biraz daha yükseltiriz. Peki ya sokaklar? Asfaltın üstünde yaşamaya çalışan, soğuğu iliklerine kadar hisseden, üstelik bir de açlıkla mücadele eden sokak hayvanları ne yapar?
Bir kap yemek, bir tas su…
Bizim için önemsiz görünen bu küçük detaylar, onlar için bir gün daha hayatta kalmak demek. Kış aylarında yiyecek bulmak sokak hayvanları için neredeyse imkânsız hale geliyor. Çöpler azalıyor, insanlar dışarı daha az çıkıyor, parklar sessizleşiyor. Açlık, soğuktan bile daha acımasız bir sınav haline geliyor. Üstelik açlık sadece bedeni değil, umudu da tüketiyor.
Oysa çözüm sandığımız kadar zor değil.
Bir apartman önüne bırakılan mama kabı,
Kasabın ayırdığı kemikler,
Lokantanın artan yemeği,
Belediyelerin ve gönüllülerin düzenli besleme noktaları…
Bunların hiçbiri büyük fedakârlıklar değil. Ama her biri büyük bir hayat demek.
Sokak hayvanları bu şehrin misafiri değil. Onlar bu hayatın, bu sokakların, bu kışın bir parçası. Onları görmezden gelmek, soğuğun ortasında kapıyı yüzlerine kapatmakla aynı şey.
Unutmayalım; merhamet mevsimlik değildir.
Kış geçer, kar erir ama bugün yapılan iyilik, bir canın yarınını kurtarır.
Bu kış bir kap mama koymayı unutmayalım.
Çünkü bazen insanlığı ölçen şey, bir canın karnını doyurup doyurmadığımızdır.