Bazı insanlar vardır…
Herkes onları güçlü sanır.
Çünkü kolay kolay ağlamazlar.
Dertlerini anlatmazlar.
“İyiyim” demeyi alışkanlık haline getirmişlerdir.
Oysa kimse bilmez içlerinde verdikleri sessiz savaşı…
Bu çağın insanına en ağır yüklerden biri yüklendi:
Sürekli güçlü görünmek zorunda olmak.
Canın yansa bile belli etmeyeceksin.
Yorulsan bile dimdik duracaksın.
Kırıldığında susacak, dağıldığında toparlayan taraf yine sen olacaksın.
Çünkü insanlar artık güçlü görünenin yanında duruyor.
Kimse kırılmış ruhları görmek istemiyor.
Belki de bu yüzden herkes kalabalıklar içinde yalnız…
Herkes “iyiymiş” gibi yaparken içten içe tükeniyor.
Özellikle kadınlar…
Anne olunca güçlü,
Eş olunca güçlü,
Evlat olunca güçlü,
Çalışıyorsa daha da güçlü olmak zorunda bırakılıyor.
Bir kadının yorulmasına bile bazen izin verilmiyor.
Sanki ağlamak zayıflıkmış gibi…
Sanki insanın bazen tükenmesi normal değilmiş gibi…
Oysa insan dediğin bazen susar,
Bazen yorulur,
Bazen toparlanamaz.
Ve belki de en büyük yorgunluk,
Kimseye yük olmamak için her şeyi içine atmaktır.
Bugün etrafınıza dikkatli bakın…
En çok gülen insanların içinde bile büyük savaşlar olabilir.
En güçlü görünen insanlar geceleri sessizce ağlıyor olabilir.
Çünkü bu hayatta bazı insanlar yardım istemeyi değil,
Sessizce dayanmayı öğrenmiştir.
Ama insan her zaman güçlü olmak zorunda değildir.
Bazen “yoruldum” diyebilmek de bir güçtür.