Yeni evlenen çiftlere dışarıdan bakıldığında her şey çok güzel görünür.
Birlikte kurulan hayaller, yeni bir ev, alınan küçük eşyalar, heyecanla yapılan planlar…
Ama bazı gerçekler vardır ki nikâh masasında konuşulmaz.
Mesela bir sabah kahvaltısını hep kimin hazırlayacağı…
İlginçtir…
Daha evliliğin ilk günlerinde bile bazı görevler sessizce kadının omzuna bırakılır. Sanki görünmez bir liste vardır:
Kahvaltı hazırlanacaksa kadın hazırlar.
Misafir gelecekse kadın toparlar.
Çamaşır bitecekse kadın fark eder.
Dolap boşaldığında alışverişi kadın düşünür.
Üstelik çoğu zaman bunlar açık açık söylenmez bile.
Ama beklenir.
Çünkü yıllardır toplumun içine işleyen bazı alışkanlıklar, sevginin önüne geçer.
Oysa aynı evde yaşayan iki insanın biri “yardım eden”, diğeri “sorumlu olan” kişi olmamalı.
Ev işi yardım meselesi değildir.
Paylaşım meselesidir.
Bir erkeğin kendi evindeki sofrayı hazırlaması “eşine destek olmak” değil, zaten hayatın sorumluluğunu paylaşmaktır.
Çünkü modern evlilikte kadın hem çalışan, hem düşünen, hem planlayan, hem yetişen kişi hâline geldi.
Ama buna rağmen hâlâ birçok evde görünmeyen yüklerin sahibi yine kadın oluyor.
En yorucu olan ise fiziksel yorgunluk değil…
Fark edilmeyen emek.
Bir kadının bazen tek ihtiyacı yapılan kahvaltı değil;
“Kalkma, bugün ben hazırlayayım” cümlesidir.
Çünkü sevgi bazen büyük sürprizlerde değil, küçük yükleri birlikte taşımaktadır.
Ve bir evlilikte mutluluk;
Bir kişinin sürekli fedakârlık yaptığı yerde değil,
İki kişinin birbirinin yükünü gördüğü yerde büyür.