Kurban Bayramı’nın dördüncü gününe geldik. Kimi memleket yolunda, kimi dönüş hazırlığında, kimi ise bayramın son saatlerini sevdikleriyle geçirmeye çalışıyor. Birkaç gün önce başlayan o tatlı telaş yavaş yavaş yerini günlük hayatın rutinine bırakıyor.
Peki geriye ne kalıyor?
Bayramlar aslında bize hayatın en temel gerçeklerini yeniden hatırlatır. Yoğun iş temposunun, bitmek bilmeyen koşuşturmanın ve günlük sorunların arasında çoğu zaman unuttuğumuz insanları yeniden hatırlarız. Anne babamızın elini öper, akrabalarımızla aynı sofrada buluşur, dostlarımızla hasret gideririz.
Ancak bayramın gerçek değeri sadece geçirilen birkaç güzel günde değil, sonrasında bıraktığı izlerde saklıdır.
Eğer bir büyüğümüzü mutlu ettiysek, bir çocuğun yüzünde tebessüme vesile olduysak, uzun süredir görüşmediğimiz bir yakınımızla aramızdaki mesafeyi kaldırabildiysek, işte bayram amacına ulaşmıştır. Çünkü bayramlar takvimdeki birkaç günden ibaret değildir; insanın kalbinde bıraktığı sıcaklıktır.
Ne yazık ki bazı evlerde eksik sandalyeler vardı bu bayram. Geçmiş yıllarda aynı sofrayı paylaştığımız, sesini duyduğumuz insanlar artık aramızda değildi. Bayramlar, sevinci olduğu kadar özlemi de büyüten zamanlardır. Bu yüzden sevdiklerimizin kıymetini onları kaybetmeden bilmek, belki de bayramların bize verdiği en önemli derslerden biridir.
Şimdi bayram bitiyor. Yollar sakinleşecek, ziyaretler sona erecek, hayat yeniden alışılmış düzenine dönecek. Ama keşke bayram boyunca gösterdiğimiz ilgiyi, sevgiyi ve hoşgörüyü sadece birkaç güne sığdırmasak.
Çünkü aslında ihtiyaç duyduğumuz şey daha fazla bayram değil; bayram ruhunu yılın geri kalan günlerine de taşıyabilmek.
Bayram biter, tatil sona erer, sofralar toplanır. Fakat gönüllerde bırakılan güzel izler kalır. Önemli olan da belki tam olarak budur.
Herkese sağlıkla, huzurla ve güzel hatıralarla tamamlanan bir bayram diliyorum.