Geçenlerde evde tek başıma otururken gözüm yıllardır aynı yerde duran eski bir sandalyeye takıldı. Üzerinde ne bir süs vardı ne de dikkat çekecek bir özelliği… Ama bir an düşündüm; ya bu sandalye konuşabilseydi?
Kim bilir neler anlatırdı…
Belki yıllar önce üzerinde oturan dedemin anlattığı hikâyeleri, belki de annemin mutfaktan seslenişini…
Aslında evlerimizin içinde sessiz sessiz duran eşyalar, bizimle birlikte yaşlanıyor. Biz fark etmiyoruz ama onlar hayatımızın her anına şahitlik ediyor.
Şu an oturduğunuz koltuğu düşünün. Kaç misafiri ağırladı? Kaç bayram gördü? Kaç kez üzerine uzanıp derdinizi düşündünüz? Kaç kez sevince ortak oldu?
Bir de eski evlerdeki sandıkları düşünün…
Anadolu’nun birçok evinde hâlâ bir köşede duran o sandıkların içinde sadece kıyafet ya da eşya yoktur. Bir ömür saklıdır aslında. Bir gelinliğin heyecanı, bir askerin mektubu, yıllar önce çekilmiş sararmış fotoğraflar…
Bazı eşyalar vardır ki değerini para belirlemez.
Annenizden kalan bir fincan mesela…
Başkasına göre sıradan bir bardaktır. Ama siz onu elinize aldığınızda yıllar öncesine gidersiniz. O fincandan yükselen çay buharının içinde bir ses duyarsınız sanki. Bir gülüş, bir nasihat, bir özlem…
İşte o yüzden bazı şeyleri atamayız.
Çünkü insan bazen eşyayı değil, hatırayı saklar.
Şimdilerde her şey çok hızlı değişiyor. Evler değişiyor, eşyalar değişiyor, hayatlar değişiyor. Eskiden bir koltuk yıllarca kullanılırdı. Şimdi birkaç yıl geçmeden yenisini alıyoruz. Ama galiba yenilenen sadece eşyalar değil.
Hatıralara verdiğimiz değer de değişiyor.
Oysa insanı insan yapan biraz da geçmişidir.
Bazen eski bir duvar saati, bazen yıpranmış bir seccade, bazen de köşede duran bir baston; yıllarca anlatamadığımız duyguları bir anda hatırlatabilir.
Belki de bu yüzden bazı evlere girince içimiz ısınır.
Çünkü o evlerde sadece eşya yoktur.
Emek vardır.
Sabır vardır.
Sevgi vardır.
Ve en önemlisi, yaşanmışlık vardır.
Bugün eve gittiğinizde etrafınıza bir bakın.
Duvardaki saate…
Mutfaktaki masaya…
Yıllardır yerinden kıpırdamayan o eski eşyaya…
Belki konuşamazlar.
Ama emin olun, anlatacak çok hikâyeleri vardır.
Çünkü bazı hatıralar insanların hafızasından silinse de, eşyaların sessizliğinde yaşamaya devam eder.